Ook restverwerking van soepvlees: Verwen je
katten!
English
version of this page
Wie een beetje over deze site heeft gesurfd heeft
hier en daar een foto van mijn katten kunnen zien. Op dit moment (zomer 2009)
heb ik twee-en-een-halve kat.
Katten zijn net als mensen: allemaal
verschillend. Ze zijn zeer eigenzinnig in hun voorkeur voor en afkeer van
bepaalde etenswaren (en mensen). Iedereen vindt natuurlijk zijn eigen
kat (of hond) bijzonder, en ik ben daarop geen uitzondering. Op deze
pagina staat dan ook een korte beschrijving van al die unieke dieren.
|
 |
 |
City
(1996) is onze eerste kat, en heeft al diverse 'tweede katten'
overleefd. De dierenarts vindt hem ongelooflijk gezond voor zijn
bijna veertien jaar. Hij wordt graag geaaid, zit graag op schoot,
maar hij is ook een echte jager. En hij lust ALLES, vooral de
japanse keuken de kater is een
gourmet, en lust ALLES. Als ik
Japans kook is hij niet uit de keuken weg te slaan, en hij is ook wel eens
tijdens een kookavond bovenop de eettafel gesprongen. De sashimi was
onweerstaanbaar. Sindsdien doe ik de deur van de eetkamer dicht als we aan tafel
gaan. Hij is ook de jager van ons gezin. Liefdevol brengt hij mij om drie uur in
de nacht levende muizen waar we dan samen mee moeten gaan "spelen". Ik
vang ze door er een handdoek overheen te gooien en dan zet ik ze weer buiten. Ik
houd van koken en lust veel, maar dit gaat me te ver.
Soms komt hij met dode muizen aan. Die peuzelt hij met huid en haar op,
alleen de gal blijft achter. Ik heb er wel eens met een gefascineerde
afkeer naar gekeken, maar zie het toch liever niet pal voor mijn ogen
gebeuren.
City lust dus alles, óók het voer van de andere katten. Hij schrokt zijn
eigen natte brokjes zo snel mogelijk naar binnen, en gaat dan intimiderend
staren naar de nog etende katten. Poesjenel gaat dan netjes opzij voor
hem, en als ik er niet op let vreet hij haar bakje leeg. Gelukkig staan er
wel altijd harde brokjes, dus als het eens misgaat hoeft ze toch niet
hongerig rond te lopen. Betje trekt zich niets aan van City's
doordringende blik, maar zodra zij terugkeert naar haar kussen schrokt
City op wat er nog in het bakje ligt. Dus ook dat moet ik in de gaten
houden.
De verhuizing naar Kortenhoef zinde City niet. Hij wandelt iedere
keer terug naar ons oude adres. Wat ik ook probeerde, feromonen,
homeopathische druppeltjes,
overleg met de dierenarts en een dierengedragstherapeute, hij blijft
heimwee houden. Onze meest recente poging is een oproep in de krant
of iemand in onze oude wijk hem wil opnemen.
Link naar krantenbericht
1,
2, 3.
. |
 |
 |
Mijn lapje, Poesjenel (1997-2005), is een zuivelkatje. Boter, kaas, room, yoghurt, kwark, ze
lust het allemaal als ze de kans krijgt. Ze wil uit beleefdheid wel een hapje
vers vlees of vis nemen, maar als ze kan kiezen, geeft ze echt de voorkeur aan blikjesvoer.
Poesjenel speelt graag met kraaltjes en elastiekjes (liefst rose, echt een meisje) die ze als ze er genoeg van
heeft netjes opruimde door ze
in het bakje met de harde kattebrokjes te leggen. Daar eet ze dan keurig omheen.
Ze is heel aanhankelijk, op het opdringerige af, maar ook erg
schrikachtig. Dat komt waarschijnlijk doordat ze de eerste zes weken van
haar leven bij haar moeder (een wilde zwerfkat) in een kooi bij de
dierenarts zat. Toen de kittens gespeend werden, hebben ze de moeder
gesteriliseerd en weer vrijgelaten.
Wat haar zo bijzonder maakt: ze kan praten. Ze kijkt je aan en geeft
antwoord als je iets tegen haar zegt, en ze heeft een ongelooflijk
repertoire aan miauwtjes.
Poesjenel is op 14 november 2005 tot ons grote verdriet plotseling overleden. Ze
is acht jaar oud geworden. We zullen haar nooit vergeten.
.
|
 |
Over
Betje
(1986-2006) is er culinair gezien niet
zoveel te vertellen. Toen ze bij ons kwam was ze al twintig jaar,
hoogbejaard dus. Ze heeft nierproblemen, drinkt véél water, en
krijgt dieetbrokjes. De dierenarts heeft afgeraden haar vers vlees te
geven, het schijnt dat die eiwitten niet zo goed voor haar zijn. Maar wat
ze voorgezet krijgt aan dieet- en seniorvoedsel eet ze goed.
Af en toe krijgt Betje een lepeltje leverworst. De dierenarts had me de
tip gegeven de antibioticapilletjes die ze in het begin nodig had aan te
bieden in een verpakking van smeerleverworst. Eerst een balletje
leverworst zonder pilletje, het volgende met vulling. Op die manier kreeg
ze prima de medicijnen binnen. De antibiotica hoeft niet meer, maar de
leverworst is gebleven.
Ze is haar hele leven een buitenkat geweest, maar nu ze met haar twintig
jaar eenmaal ergens binnenshuis een kattekussen heeft zet ze ook geen poot
meer buiten de deur. Ik probeer het nog wel eens, als ze achter me aan
loopt (dat doet ze vaak als ze wakker is) en het is mooi weer wandel ik de
tuin in. Betje zet braaf pootje voor pootje, totdat ze bij de drempel is
aangeland. Dan stopt ze, werpt een achterdochtige blik op het zonovergoten
gras, en draait zich resoluut weer om. Ze heeft het echt gehad, het
buitenleven.
Betje is op 5 april 2006 vredig ingeslapen. Zie deze LJ-post.
. |
 |
Clio (2005-2008) is na Poesjenel bij ons in huis
gekomen. Toen ze bij ons kwam was ze ruim acht weken oud, en toen ze
eenmaal was gewend (na twee dagen) een
model-kitten: levendig, nieuwsgierig, ondeugend, aanhankelijk, speels. Hoe
haar smaak zich zal ontwikkelen is nog moeilijk te zeggen. Voorzichtige
experimenten met gepocheerde vis en rosbief werden enthousiast ontvangen.
Verder krijgt ze nog "junior" brokjes en zacht voer. Van de
brokjes zie ik de zin wel in, ze zijn wat kleiner en minder hard dan
brokjes voor grote katten, maar dat blikjesvoer, daarvan vraag ik me toch
sterk af of ik niet gewoon in een slimme marketing-truc trap. Feit is
wel dat niet alleen Clio dat voer lekker vindt, ook City en zelfs Betje
komen erop af. Om te voorkomen dat Betje ervan eet is het genoeg om Clio's
bakjes op een verhoging te zetten, want Betje kan niet meer klimmen of
springen, maar onze veelvraat City moet echt in de gaten worden
gehouden.
Clio is overigens de meest relaxte kat die ik ken. Als je haar optilt
blijft ze helemaal slap hangen, en als je haar op schoot zet, plooit ze
zich over je benen als een zijden lapje.
 |
Inmiddels (2007) is Clio twee jaar oud. Eind augustus was ze krols (verslagje),
en twee maanden later is ze moeder geworden van drie kittens, allemaal
katertjes. De vaders (want poezen kunnen van meer dan één kater in
dezelfde worp kittens hebben) zijn stoere Kortenhoefse katers. Ze is een
elegante, ranke poes geworden, en een héél goede jaagster. Ze is ook een
heel geduldige moeder, het kitten dat we houden, mocht zelfs met tien
maanden
nog af en toe bij haar drinken. Maar ze is inmiddels wel gesteriliseerd, één nestje was
mooi.
En nu, twee weken voor haar derde verjaardag, is
Clio er niet meer. Op 6 september 2008 is ze -waarschijnlijk- door een
auto aangereden. Ik ben degene die de moeite heeft genomen de
dierenambulance te bellen dankbaar. We weten tenminste wat er met haar is
gebeurd.
. |
 |
Hiro (2007) is volgens de dierenarts
een halve Noorse Boskat. Moeder Clio is dus chiq op pad geweest! Van
de drie kittens was hij de eerstgeborene, hij heeft bijna vier uur in
het geboortekanaal vastgezeten. En hij heeft iets merkwaardigs: na
zeven weken verdwenen zijn snorharen, en we zijn er nooit achter
gekomen waarom. Gelukkig groeiden die weer aan, want een kat zonder
snor is gehandicapt.
Hiro heeft buitengewoon veel belangstelling voor alles wat we eten,
hij moet echt leren alléén uit zijn eigen bakje te eten. Hij is de
eerste kat die ook wil weten wat we drinken. Als hij de kans krijgt
duikt hij in ieder glas en kopje om te keuren wat erin zit. Meestal
komt hij dan proestend en snuivend weer boven. Maar zijn eigen
waterbak is een speelplaats. Hij staat graag met zijn voorpootjes in
het water en spettert het rond. Net als Poesjenel, is ook deze kat dol
op zuivel, speciaal yoghurt.
Hiro is genoemd naar de Japanse held uit de Amerikaanse actieserie
Heroes.
Mijn dochter vond dat hij wel op Hiro Nakamura leek. Nog een
Portet van Hiro.
Net als zijn moeder is Hiro een jager. Hier in Kortenhoef zijn
blijkbaar geen muizen of eekhoorntjes, hij begon met meikevers waarmee
hij voetbalde totdat ik de duizelige insecten weer buiten zette. Toen
wierp hij zich op kikkers. Die klamme beestjes hielden zich dood, in
de hoop dat Hiro zijn interesse zou verliezen. Ik gooi ze dan snel
weer de tuinvijver in. Ze weten niet hoe snel ze dan naar de bodem
moeten zwemmen.
Hij blijft City, onze oudste kat, uitdagen. City is daar niet van
gediend. Maar met Micah is hij dikke maatjes.
. |
|
Mortje en Manje (2007) zijn de broertjes van Hiro. Met
negen weken zijn ze samen naar hun nieuwe huis gegaan, bij een
vriendin van mij. Ze hebben het enorm naar hun zin daar, en hebben uitgestrekte weilanden als
jachtterrein tot hun beschikking. Daar maken ze gebruik van ook, ik
krijg regelmatig verslag van wat ze nu weer naar binnen hebben
gesleept, van duiven tot een flinke rivierkreeft.
Op de foto rechts zijn de kittens
negen weken oud. Links Mortje en Manje, rechts Hiro. Manje lijkt erg
op zijn moeder, Hiro en Mortje zijn duidelijk broertjes, maar Mortje
heeft vier witte sokjes en een wit puntje aan zijn staart.
. |
|
 |
Micah (2008) hebben wij enkele weken nadat
Clio was aangereden in huis gehaald, ruim tien weken oud. Jaja,
natuurlijk vinden wij het leuk, weer een kitten erbij. Maar we doen
het voor Hiro, hoor! Het beestje werd ons aangeboden als poesje, maar
toen wij na een paar dagen zo onbeleefd waren onder de staart te
gluren, bleek het toch echt een katertje te zijn! De dierenarts was
het met ons eens, en deelde meteen mee dat hij Oosterse voorouders had
(Siamezen). Wij konden een stronteigenwijze, maar aanhalige en
communicatieve kat verwachten. Micah en Hiro kunnen na een week al
goed met elkaar overweg. City kijkt de kat nog uit de boom
(haha).
Micah schijnt zijn smaak af te kijken van 'grote broer' Hiro: yoghurt
vindt hij héérlijk. Hij groeit als kool, en is erg, heel erg actief.
Nu Micah ouder is, blijkt dat hij een lieve, maar ook
assertieve kat is. Waar onze andere katten op een afstandje chagrijnig
naar vreemde kattenbezoekers in de tuin kijken, stapt Micah op ze af.
En, klein als hij is, maakt hij dat de andere katten voor hem wijken.
Micah is Topcat! |
|
|
Kattenvoer.
Een tip: als je je katten "menseneten"
geeft, doe dat dan NOOIT vanaf de tafel. Zet altijd het schoteltje met lekkers
bij hun gebruikelijke eetplaats. Een bedelkat is niet leuk.
Als je bouillon hebt getrokken, is er vast wel
wat vlees over voor de poes. Voorwaarde is wel dat er geen zout is gebruikt.
Snijd het vlees in kleine stukjes, en week een bruine boterham in wat van de
bouillon. Prak de boterham fijn met een vork, en meng dit door het soepvlees. Je
kunt ook een restje gekookte rijst gebruiken. De katten vinden het heerlijk als
het voedsel nog lauwwarm is. Van de soepkip kun je ook een stukje vel erbij doen. Dat is
wel vet, maar een enkel keertje moet kunnen.
Kijk het eten altijd goed na op botjes of graatjes.
Katten kunnen soms heel vreemde dingen lusten. Zuivel, vlees en vis zijn
nog te verwachten, maar de kat van een vriendinnetje van mijn dochter eet
graag broccoli! En over vreemde smaak gesproken: Ik vond ooit een
"muizenhuis" in een vergeten kast waar de bewoner een hele
voorraad kattebrokjes naar toe had gesleept, rechtstreeks uit de
voederbakjes van de katten.
En dit heb ik nog niet eerder meegemaakt: Hiro en Micah eten geen
blikjesvoer, alleen droge brokjes. Uit vrije wil. Behalve als City in
huis is, dan vreten ze opeens wel natte brokjes.
Mijn dochter vroeg zich af waarom ZIJ niet op deze
pagina staat. Nou is ze af en toe wel een echte kat, maar zolang ze geen
kattebrokjes eet krijgt ze hier geen plaatsje!
Andere "kattenfoto's" op deze
site: Poesjenel eet een ijsje, Poesjenel
probeert vis, Poesjenel keurt
gemorste melk, City houdt van zalm,
City houdt ook van zalmforel, Clio
maakt kennis met de Japanse keuken,
Hiro keurt de blancmanger met
rivierkreeftjes.
Meer over mijn katten op mijn LJ (in het
Engels, dat wel): Inscrutable
Felines, First
Mouse, My
Brave Cats, Shameless
Cats and Magpies, My
biggest fan ..., Refugee
Cat, Family
Extension, Update
on Betje, My
cat Poesjenel, Pleased
to meet you, my name is Clio ..., Cats
and Brussels Sprouts, My
new keyboard extension, Goodbye
Betje,
Kittens?,
Kittens and Cookies,
Portet
van Hiro, Sad
cat post, again ...,
New
recipe (and new cat),
Micah
loves Sushi Day.
|
