Basisrecepten: Pizza.
Wij eten graag pizza, en het is erg makkelijk om
ze zo uit de schappen of het diepvriesvak van de supermarkt te halen. Maar als
je even de tijd neemt, maak je zó zelf een pizza die toch lekkerder blijkt te
zijn. Neem de AH-pizza Mozzarella. Tot voor kort
was mijn dochter groot fan van deze pizza, totdat de receptuur werd 'verbeterd':
de zongedroogde tomaten verdwenen, en de basilicumblaadjes zijn grotendeels
vervangen door rucolagroen. Met een vergrootglas zie je hier en daar
nog een snippertje basilicum, dat nog steeds prominent op etiket staat vermeld.
En rucola, dat is in en hot (of cool), dus fabrikanten
hopen daarmee te scoren door het in allerlei gerechten te verwerken. Op de foto hieronder onze versie: makkelijke tomatensaus, mozzarella,
basilicum, pesto, zwarte olijven, zongedroogde tomaten in olie, grana padano.
 |
Hieronder staan twee varianten voor
het pizzadeeg, en twee varianten voor de tomatensaus, een snelle/makkelijke, en
een meer ambachtelijke versie. Kies je
voor snel/makkelijk, dan heb je vijf kwartier nadat je de ingrediënten voor het
deeg in je broodbakmachine hebt gedaan een plaatpizza voor drie tot zes personen
(afhankelijk van de trek en de bijgerechten/toetje) op tafel staan. Van die vijf
kwartier ben je er één zelf aan het werk geweest.
Allereerst: de bodem
Pizzadeeg, voor één plaatpizza of 3
tot 4
eenpersoonspizza's
Makkelijk
1 theelepel instant gedroogde gist
450 gram bloem
3 eetlepels olijfolie extra vergine
2,4 deciliter water
1 theelepel zout |
Bereiding in de broodbakmachine met
een deegfunctie: doe de ingrediënten in de machine volgens de gebruiksaanwijzing
van het apparaat, en start het (pizza)deegprogramma. |
Ietsje meer werk
30 gram verse gist
3 deciliter lauw water
400 gram bloem (de gewone, geen patentbloem), plus extra
2 theelepels zout
1 theelepel suiker
1 à 2 eetlepels olijfolie extra vergine
Los de verkruimelde gist op in 1 deciliter van het handwarme water, met een
mespuntje suiker en een flinke lepel van de bloem, zet een kwartiertje uur op
een warme plaats, tot het in volume is verdubbeld. Meng dan de andere
ingrediënten erdoor en kneed een kwartier lang. Blijft het deeg plakkerig, doe
er dan wat bloem bij. Wordt het deeg te droog en kruimelig, doe er dan een
lepeltje water bij. Het deeg moet glad, glanzend en elastisch zijn. Wat daarbij
helpt is om de deegbal tijdens het kneden af en toe stevig op het werkvlak te
smijten. Ben je meteen wat frustraties kwijt.
Leg de deegbal in een ruime kom en dek die af met een vochtige theedoek. Let
erop dat het deeg voldoende ruimte heeft om te rijzen onder de doek. Zet de kom
op een warme, tochtvrije plaats en laat het deeg anderhalf uur rijzen.
Met actieve droge gist ga je op dezelfde manier te werk, je gebruikt alleen
minder (7 tot 8 gram), als je instant gedroogde gist neemt, meng je die door de
bloem, daarna vermeng je alle ingrediënten.
Het bakken
Verwarm de oven voor op 250 grC, of zo heet mogelijk. Als je in het bezit bent van een pizzasteen of een ongeglazuurde plavuis, leg die dan een half uur vóór het bakken in de voorverwarmde oven.
Verdeel de deegbal in drieën of vieren voor eenpersoonspizza’s, of maak
een plaatpizza.
Rol de ballen uit en draai ze daarbij regelmatig zodat het deeg in alle richtingen gelijkmatig wordt uitgerold. De bodem moet ongeveer
1/2 centimeter dik zijn, aan de randen iets dikker.
Smeer pas vlak voor het bakken de saus in een dunne laag op de bodem, anders wordt het deeg te nat.
Zet de afgemaakte pizza in de zo heet mogelijke oven tot de bodem knapperig en goudbruin van kleur is.
In mijn oven op 250 grC heeft hij ongeveer acht minuten nodig, maar in de
houtgestookte pizzaoven van een vriendin van mij die makkelijk 400 grC haalt is
hij binnen een minuut gaar. Gewoon in de oven kijken, dan zie je vanzelf wanneer
hij eruit moet.
En
dan de basis: tomatensaus
Makkelijk
3 1/2 deciliter gezeefde tomaten uit een pak
1 blikje (70 gram) tomatenpuree, dubbel geconcentreerd (28-30% vaste materie)
peper en zout naar smaak
1 eetlepel olijfolie |
Roer alles goed door elkaar. Klaar. Allléén voor
pizzabereiding. |
Ietsje meer
werk
750 gram verse, smakelijke tomaten (in de
zomer) of 1½ blik gepelde tomaten uit blik, of een pak gezeefde tomaten
1 ui, fijn gesnipperd
1 blikje (70 gram) tomatenpuree, dubbel
geconcentreerd (28-30% vaste materie)
1 theelepel suiker
zout, peper uit de molen
1 eetlepel olijfolie
Voorbereiding:
Als je verse tomaten gebruikt,
ontvel ze dan eerst.
Snijd de tomaten (vers of uit blik) in stukken.
Bereiding:
Verhit de olie in een hoge pan. Fruit de ui tot
lichtgeel. Voeg de rest toe en laat de saus een kwartiertje met het deksel op de
pan stoven.
Je kunt de saus heel fijn maken door hem te pureren in een blender en wat te
laten inkoken, je kunt de saus ook wat grover laten door hem zonder te pureren
iets in te laten koken. Variatie is mogelijk door kruiden en/of knoflook toe te
voegen.
Tot slot: de
vulling
Wat doe je verder op pizza? Dat hangt helemaal af
van je eigen smaak. Heel simpel is de pizza Margherita, met blaadjes basilicum
en mozarella, maar je kunt werkelijk alle kanten op. Salami, coppa di parma,
tonijn, ansjovis, sardientjes, ansjovis, garnalen, paddestoelen, gorgonzola, mozarella, pecorino,
parmezaan, olijven, artisjokken, ui, paprika, broccoli (vind ik zelf minder geslaagd), en
niet-Italiaanse ingrediënten zoals chorizo, ananas, perzik, shoarmavlees en noem
maar op.
Op de foto staat een plaatpizza met de makkelijke tomatensaus, belegd met
mozzarella, zwarte olijven, zongedroogde tomaten uit olie, pesto en
basilicumblaadjes.
Ingrediënten
Alle verklaringen van ingrediënten
Pesto - Pesto is een basissausje van
rauwe basilicum en pijnboompitten met Pecorino of Parmezaanse kaas.
Het recept. Potjespesto is een ander
verhaal. Daar zitten vaak ingrediënten in die daar helemaal niet in thuishoren,
zoals aardappelpuree. Hele goeie potjespesto: Pesto Vivo van het
Italiaanse merk Costa Ligure.
Rucola - Van Eruca sativa werden blad en zaad al in de Klassieke Oudheid
gebruikt. De zaden beschouwde men als een aphrodisiac (lustopwekkend). Het is
nog steeds populair in Italië (arugula, ruchetta), vooral als
salade, maar ook in sommige pasta- en risottogerechten, en inderdaad als
pizzagarnering. In Nederland kennen wij het als raketkruid. Duur in de
winkel, maar makkelijk in eigen tuin te kweken.
Verse en gedroogde gist - Zie de gistpagina.
|
